بنام خدا

هرگز نبرند نام کسی را به بزرگی

کو نام بزرگی به بزرگی نبرد

این روزها بحث قاطبه دوست داران هنر موسیقی سخن از عدم دریافت حقایق وگرفتار هیجان زدگی شدن هاست که از پی به پویه می گردد دهان به دهان با الفاظی به وسعت بی شرم ناسپاسی ها که ایرانیان از دیر باز تقبیحش کرده اندو همهمه ای در بین غوغاییان که وداع محبت ها ویکرنگی ها را تعجیل می کنندبه هیات نجوایی که هراسش تخفیف می دهد.آری این روزها غوغاییان را به سخافت بی انصافیها در حق رامشگران عشق ومهر وقعی نیست.گویی زیستن در بین ایشان بربهای خویش فراست یافته است.یگانه حجت در این روز نزدیکترین احساس است که از بغضی گلوگیر حکایت دارد.آری این روزها باد ولنگار ناسزا وافترا نیز در هراس از مرگ خود بی ماواتر از همیشه پا در گریز است.

کمی بیشتر از دو دهه قبل هنر مندی صاحب نوا از زمره شاگرد بزرگان عرصه آواز به جامعه هنری ایران معرفی شد با نوایی رسا وبغضی دلگیر با غزلی از حافظ بزرگ که می خواند:

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

من آنروز ایمان این بانگ دلگیر را همچون تعهد درختی به ریشه اش احساس کردم.واین بانگ ونوا گویی سنگینی بار رسالتی که بر دوش داشت را می دانست.در آن سالها به خوبی می شد زمزمه شوق دیگر بار دوست داران راستین هنر آواز را از بطن محافل ومجالس خصوصی هنری وشب شعرهای شهر اصفهان در مورد این جوان هنرمند ومستعد که صدایش بازتاب وبر انگیخته از شعور تاریخی ایرانی بود به خوبی شنید.شوقی که از ظهور خواننده ای از تبار بزرگان بعد از فقدان خداوندگاران این عرصه حکایت می کرد.به اذعان هنر شناسان این صدا استثنایی بود بی نقص که هیچ کم نداشت وشاید همترازانش همسایگان قرن تا قرن همند.

خواننده صاحب نوا نیز به گونه ای متفاوت از دیگران سلوک داشت .از مجالس به به وچه چه گریزان بود.با اینکه بسیار جوان بود هم نفس بزرگانی بود که با هرکسی کار نمی کردند.یک عنصری در صدا داشت که می شد رنج تاریخی این ملت گرانمایه را در آن شنید.افزون بر یک دهه ونیم منحصراً از قله های ادبیات شعری ایران خواند.سالها گذشت و او دیگر نواگر لحظه های بی قراری ای سرزمین شده بود.همیشه از هرکس که بر او حقی داشت ونداشت به نیکی یاد کرد وهیچ گاه کلام به بدی نیالود اگر چه دل پر دردی داشت.او درد آشنا بود وبیماردار فرزند عزیز خویش که بنا بقول خود در منزل خود ودیگر اعضای خانواده اش به احترامش دست به سینه اند وپشت سر صندلی چرخدارش به راه ما افتند.

به میان سالی که رسید محجوب تر از همیشه بود ومثل همیشه از وفا ومهر وزیبایی وامید می خواند.بزرگی مقام اهورایی سکوت را می دانست وکم حرف می زد.همانگونه که خود می خواند،چیزی جز بوی گندم وبرق شادی در چشم مردم را نمی خواست.او اصالتها وحرمتها را می شناخت وپاسشان می داشت.هیچ گاه به مجالس پول پرستان ثروت وگدایان شهرت نرفت.او حرمت خانه پدری را داشت واز کاستیهای آن شکایت به همسایه بیگانه نبرد.با ایستادگی پر اصرارش آگاهانه وهمه و قت چون تجسم یکپارچه امید برای مردمش خواند وخواند گویی می خواست خود را تمام کند.همچو نای شبگیر رازش را بی هراس از گوش در یوزه گر حاسدان بی توقع به شب باز می خواندآنگونه که فریادش در جستجوی مهتاب بر سنگینای شب لطمه ای نبود.بر پر کاریش خرده گرفتند می گفت باید بروم پی کارم وکار او فقط خواندن بود و خواندن یعنی همان رسالتی که برایش برداشته شده بود.می گفت آمده ام تا خودم را تمام کنم بگذار تا هرچه می خواهند بگویند.

هیشه ایام خود را مدیون دلیر مردان این سرزمین می دانست وبرایشان می خواند.بیشتر عمل می کرد وخدمتگذاران میهنش را دوست داشت.با بیگانه همداستان نشد چوب حراج به حرمت خانه اجدادی نزد بر سر حیثیت ایرانی اش معامله نمی کرد.تزویر بیگانه را می شناخت همانها که سالیان دور ودیر با زیباترین یاسهای سرزمینش به زبان داس سخن گفته بودند.می گفت ما باید بر داشته های خود ببالیم نه بر رویای سرابی که بیگانه به تزویر برای ما ساخته است.

بوریای خود به قالینش مده

بیدق خود را به فرزینش مده

نظرات (24) | افزودن به برگزیده ها (1) | نقل و قول در سایت شما | تعداد بازدید : 464

خبرآنلاین نوشت:

در تماسی که برای احوال‌پرسی از استاد علیرضا افتخاری داشتیم، بسیار ناراحت بود و گفت: «می‌خواهم بروم. کارهای لازم را هم انجام داده‌ام. دیگر باید بروم...» حالا اما مشخص شده است که او «فرانسه» را برای زندگی انتخاب کرده است. خواننده‌ای که سال‌هاست با صدای دلنشینش آثار محبوبی برای ایرانیان به یادگار گذاشته است و حالا در پس اتفاقاتی شبه‌سیاسی قصد رفتن از وطن را دارد.

یک جشن و چند حاشیه

در روزی که به مناسبت گرامیداشت ارزش و منزلت خبرنگاران در تهران جشنی بر پا شده بود، استاد علیرضا افتخاری هم یکی از مدعوین بود که به روی صحنه رفت. او روی سن بود که رییس جمهور به سمت او رفت و خواننده اشعار سنتی با او دیده‌بوسی کرد.

استاد افتخاری در این باره گفت: رییس جمهور به محضی که به نزد من رسید خودش را از طرفداران و علاقمندان پیگیر آثارم معرفی کرد و من به رسم تشکر از این ابراز علاقه، او را در آغوش گرفتم.

ابراز علاقه و ادای رسم ادب، توسط استاد افتخاری به همین‌جا ختم نشد. آن چنان که همین اتفاق در محافل خبری این چنین نقل شد: استاد افتخاری انرژی بیشتری صرف این ادای احترام کرد. بر اساس گزارش ایرنا، این استاد آواز موسیقی اصیل ایرانی پس از آن که رییس جمهور را در آغوش کشید، به او گفت: «آقای رییس‌جمهور دوستت دارم.»

اما استاد افتخاری در گفت و گو با «خبر» این ابراز دوستی را متعلق به همه مردم ایران می‌داند و اصرار دارد که همه مردم ایران را دوست دارد و رییس جمهور را به عنوان فردی از میان همین مردم مورد احترام و ادب قرار داده است.

وی در تایید این ابراز علاقه به هموطنانش، گفت: «همان روز هم، در ادامه این مراسم و در حالیکه که خبرنگارانی از اغلب رسانه‌ها و تنی چند از هنرمندان شاهد بودند، پس از به آغوش کشیدن رییس جمهور، گفتم این حرف را ازروی خودستایی و تکلف نمی‌گویم، بلکه ازدلم برخاسته و حرف دل من است.»

البته وی در اعتراض به بازتابی که این رفتارش داشته، به آن چه که در پی ابراز دوستی به رییس جمهور، به زبان آورد اشاره‌ای نمی‌کند، اما  همه را نشات گرفته از ابراز علاقه رییس جمهور به موسیقی می‌داند. استاد افتخاری در این مراسم چند قطعه موسیقی در وصف عروج مردان خدا و شهدا به ویژه خبرنگاران شهید خواند، که اساسا برای همین به آن مراسم آمده بود و اتفاقا فضای مراسم را به شدت تحت تاثیر قرار داد و حضار،به ویژه مسوولان و اهالی رسانه از اجرای او استقبال بسیاری هم کردند.

دردسرها آغاز می‌شود

پیرو این مراسم و انتشار اخبار حواشی این اجرای موسیقی، موجی از انتقادها و دلخوری‌ها افتخاری را در بر گرفت، تا جایی که او وادار به عکس‌العمل شد.

علیرضا افتخاری در این باره به «خبر» گفت: «در پی اتفاقاتی که اخیرا ناخواسته گرفتارش شدم و هجمه بسیاری که بعد از آن، برای خود و خانواده‌ام پیش آمد، رفتن را به ماندن ترجیح می دهم.»

او در این باره توضیح داد: «پس از آن مراسم و مسایل بسیاری که در پی آن پیش آمد، برخوردهای بدی با من و خانواده‌ام صورت گرفت، پیگیری‌هایی که خبرنگاران هم داشتند به نوعی در حادشدن این ماجرا تاثیر داشت. »

وی اضافه کرد: «همین پیگیری‌ها و بی انصافی‌های برخی، ماجرا را برای ما بسیار ناگوار کرد. ناگوار، نه از آن روی که رسم ادب به جا آوردم، بلکه به خاطر برداشت‌های نادرستی که از رابطه من با رییس جمهور شد.»

خواننده «آلبوم قلندر وار» ادامه داد: «چون رسم ادب و حرمت مجلس را به جا آوردم، که جزو فرهنگ و بخشی از مرام ایرانی هاست به هیچ وجه ناراحت نیستم. همان روزها هم به برخی رسانه‌ها که با بی انصافی به ماجرا نگاه می‌کردند گفتم که اگر هر کس دیگری هم به جز شخص آقای احمدی نژاد برای تبادل ادب و ادای احترام به سمت من می‌آمد، همان گونه با او به گرمی مواجه می‌شدم که با رییس جمهور شدم و چه کنم که ایشان کارهای مرا دوست دارد و این تبادل اخلاقی فقط برای موسیقی است.»

نظرات (88) | افزودن به برگزیده ها (1) | نقل و قول در سایت شما | تعداد بازدید : 2536

استاد افتخاری با صدای بغض الود طی تماس تلفنی مطالبی فرمودند که به استحضارتان می رسانم:

نظرات (86) | افزودن به برگزیده ها (1) | نقل و قول در سایت شما | تعداد بازدید : 8132

چون دوست ، دشمن است شکایت به کجا بریم؟!

قدیم وقتی دعوای مسلمان و کلیمی پیش می امد کلیمی اول ضربه می زد و بعد فریاد می زد که مسلمان کشتم به دادم برسید.

حالا آقای جلیل عندلیبی شده مسئول کنسرت جاده ابریشم و فیلم کنسرت جاده ابریشم!!! در واقع این فیلم به امانت نزد ایشان بوده و بدون اجازه بنده و دیگر دوستان نوازنده فیلم کنسرت را به بازار ارائه می دهند و در توجیه کارش می گوید چون افتخاری کنسرت نمی دهد می خواهیم فیلمش را بفروشیم تا مردم ببینند که می تواند کنسرت بدهد.

آقای عندلیبی اگر بنده بخواهم شما حامی ما نباشید باید چه کسی را ببینم؟! حال پخش فیلم این کنسرت شما مقصرید که باید ارشاد شوید .